کسانی که توسط هوش مصنوعی طرد می‌شوند، ناپدید نخواهند شد؛ آنها به سازندگان دور بعدی اقتصاد تبدیل خواهند شد.

نویسنده: جنگل سفید
همه سوال اشتباهی می‌پرسند. سوال این نیست که «آیا من بیکار خواهم ماند؟»، بلکه این است که: بیکاران کجا بروند؟

هوش مصنوعی جایگزین انسان‌ها نمی‌شود؛ بلکه جایگزین آن بخش‌هایی از انسان‌ها می‌شود که از قبل می‌توان آن‌ها را استاندارد، تکثیر و خودکار کرد.

در موردش فکر کنید، انسان‌ها در اصل از میمون‌ها تکامل یافته‌اند.

ابزارهای سنگی، خط، باروت، موتورهای بخار، برق، کامپیوتر. هر انقلاب ابزاری، مجموعه‌ای از مهارت‌های قدیمی را بی‌ارزش کرده، باعث ناپدید شدن مجموعه‌ای از مشاغل قدیمی شده و به فروپاشی مجموعه‌ای از سفارشات قدیمی منجر شده است. انسانیت از بین did-133">نرفت . بشریت دوباره سازماندهی شد.

هوش مصنوعی از همین الگو پیروی می‌کند، اما سریع‌تر اجرا می‌شود.

چین 30 سال پیش موج بزرگتری از اخراج‌ها را تجربه کرد

بسیاری از مشاغل یقه سفید اساساً مربوط به مدیریت اطلاعات، اعمال قوانین و بهینه‌سازی محلی هستند. زمانی که مدل به اندازه کافی هوشمند شود، این موقعیت‌ها قطعاً دوباره قیمت‌گذاری خواهند شد. این پایان دنیا نیست؛ این یک پاکسازی است.

سی سال پیش، چین نسخه شدیدتری از آن را تجربه کرد. اصلاحات شرکت‌های دولتی منجر به اخراج‌های گسترده شد. در آن زمان، به نظر می‌رسید که برای ده‌ها میلیون نفر از آن نسل، پایان کار فرا رسیده است. با نگاهی به گذشته، این افراد نبودند که ناپدید شدند، بلکه مواضع قدیمی بودند که ناپدید شدند. اقتصاد خصوصی جدید، شرکت‌های جدید و مشاغل جدید، همگی از دل آن گسست پدیدار شدند. بخش بزرگی از شرکت‌های بورسی چین که ۱۵ سال پیش در بورس حضور داشتند، در واقع دارایی‌های به ارث رسیده از اصلاحات شرکت‌های دولتی بودند.

مهندسان اولین کسانی خواهند بود که تحت تأثیر قرار می‌گیرند و همچنین زودتر از بقیه بهبود می‌یابند.

آنها انتزاع را به بهترین شکل درک می‌کنند، سیستم‌ها را به بهترین شکل می‌فهمند و به بهره‌وری جدید نزدیک‌ترند. وقتی مهندسان اخراج می‌شوند، معمولاً نشان می‌دهد که بخشی از مهارت‌هایشان که قبلاً فروخته‌اند، به اندازه کافی بالغ شده است که بتوان آنها را بسته‌بندی و خودکار کرد. این ارزش آنها را نفی نمی‌کند؛ بلکه گواهی بر بلوغ خروجی‌های قبلی آنهاست.

با این حال، این گروه از افراد، مانند کارگران اخراجی از شرکت‌های دولتی ۳۰ سال پیش، دقیقاً باهوش‌ترین افراد این دوران هستند. به محض ورود به بازار آزاد، خلاقیتی که به ارمغان می‌آورند بی‌حد و حصر است.

اما اکثر مردم نکته مهم‌تری را نادیده می‌گیرند: هوش مصنوعی فقط باعث کاهش مشاغل نمی‌شود؛ بلکه شکل شرکت‌ها را نیز از نو می‌نویسد.

بیشتر شرکت‌ها به دلیل مشکلات به این همه استعداد نیاز ندارند. بلکه به این دلیل است که هزینه‌های ارتباطات، هماهنگی و اجرا بسیار بالاست، بنابراین آنها فقط می‌توانند به اضافه کردن افراد، لایه‌ها و فرآیندها ادامه دهند.

هوش مصنوعی این هزینه‌های سازمانی را به نرم‌افزار تبدیل می‌کند.

شرکت‌ها کوچک‌تر خواهند شد. کارهایی که قبلاً به ۵۰ نفر نیاز داشتند، اکنون توسط ۵ نفر انجام می‌شوند. کارهایی که قبلاً به یک تیم نیاز داشتند، اکنون می‌توانند توسط یک فرد قوی با ابزارهای مناسب انجام شوند.

انتقام آفرینندگان

بازی قبلی به کسانی که در مدیریت تیم‌های بزرگ، هماهنگی سلسله مراتب و گسترش سازمان‌ها خوب بودند، پاداش می‌داد. به همین دلیل است که می‌بینیم منابع انسانی به مدیران اجرایی سطح C یا حتی مدیرعامل تبدیل می‌شوند. انجام کسب‌وکار از مدیریت افراد اهمیت کمتری دارد؛ بسیاری از بهترین خالقان به دلیل قضاوت، محصول یا فناوری ضرر نکردند، بلکه به این دلیل که نتوانستند یک سازمان به طور فزاینده‌ای بوروکراتیک را مدیریت کنند، ضرر کردند.

هوش مصنوعی این نقص را تضعیف می‌کند. در چرخه بعدی، شرکت‌های کوچک و قوی بیشتری ظهور خواهند کرد. افراد بیشتری که «در مدیریت خوب نیستند اما در خلق کردن فوق‌العاده خوب هستند» با کاهش قیمت مواجه خواهند شد. آنها در گذشته به بازار نباختند؛ بلکه به سازمان باختند. پس از اینکه هوش مصنوعی سازمان را سبک‌تر کرد، این افراد بالاخره می‌توانند مستقیماً با جهان تجارت کنند.

سوال واقعی بیکاری نیست، بلکه این است که چگونه خودتان را تعریف می‌کنید

بعد از اینکه موقعیت‌های قدیمی از بین رفتند، آیا شما کسی خواهید بود که منتظر است سیستم شما را بپذیرد، یا کسی که از ابزارهای جدید برای سازماندهی مجدد تولید استفاده می‌کند؟

هوش مصنوعی همه را به طور یکسان از بین نخواهد برد. باعث تسریع تمایز می‌شود. برخی شغل خود را از دست خواهند داد، برخی توهمات خود را از دست خواهند داد و برخی دیگر از این سازماندهی مجدد برای جهش استفاده خواهند کرد.

قضاوت من:

هوش مصنوعی گروهی از مردم را از بین نمی‌برد؛ بلکه باور یک نسل کامل به مسیرهای شغلی پایدار را از بین می‌برد. کسانی که اول اخراج می‌شوند، ناپدید نخواهند شد. برخی از آنها اولین کسانی خواهند بود که خود را از نو سازماندهی می‌کنند و از کارمندان سیستم قدیمی به سازندگان چرخه اقتصادی بعدی تبدیل می‌شوند.

در هر انقلاب بهره‌وری، این افراد نیستند که حذف می‌شوند، بلکه کسانی حذف می‌شوند که از بازنویسی خود امتناع می‌کنند.

کسانی که ابتدا واقعیت را می‌پذیرند و شروع به خلق جهانی نو می‌کنند، پیروز خواهند شد.