شریک Blockchain Capital: درک اکثر مردم از اقتصاد آن‌چین محدود است

نویسنده: اسپنسر بوگارت، شریک عمومی در بلاک‌چین کپیتال

مترجم: هو تائو، چین‌کچر

بسیاری از مردم فناوری آن‌چین را نسخه‌ای سریع‌تر و کارآمدتر از فناوری‌های موجود می‌دانند: پرداخت‌های سریع‌تر، هزینه‌های تسویه کمتر و بازارهای سرمایه کارآمدتر. دیدگاه آن‌ها اشتباه نیست. این موضوع به تنهایی فرصت‌های عظیمی را در بر دارد و در دهه آینده نتایج قابل توجهی در مقیاس سرمایه‌گذاری خطرپذیر ایجاد خواهد کرد.

اما من معتقدم این تنها بخش کوچکی از ماجراست.

هنگامی که من این فناوری و احتمالات مختلفی که دارایی‌های برنامه‌پذیر می‌توانند در یک محیط جهانی، ترکیب‌پذیر و همیشه فعال به دست آورند را بررسی می‌کنم، فکر می‌کنم ما تنها سطح را خراش داده‌ایم. شگفت‌انگیزترین چیزها هنوز خلق نشده‌اند. دلیل عدم خلق آن‌ها این نیست که فناوری بالغ نیست، بلکه به این دلیل است که ما هنوز دیدگاه خود را برای آن‌ها تکمیل نکرده‌ایم.

تله ایمیل

در سپیده‌دم اینترنت، بدیهی‌ترین کاربرد، ارتباطات بود. ایمیل سریع‌تر و ارزان‌تر از نامه بود. ایمیل مهم بود، اما هدف اصلی آن سرعت بخشیدن به عملیات اداره پست نبود. این فناوری جایگاه خود را داشت و به سرعت گسترش یافت. بنابراین، اگر بخواهید اینترنت را در سال ۱۹۹۵ ارزیابی کنید و ببینید که ایمیل به طور گسترده پذیرفته شده است، می‌توانید به طور منطقی نتیجه بگیرید که نظریه‌های قبلی تأیید شده‌اند.

اما اکثر فرصت‌ها در آن زمان حتی شروع به جوانه زدن هم نکرده بودند. جستجو، شبکه‌های اجتماعی، تجارت الکترونیک، رایانش ابری، نرم‌افزار به عنوان سرویس (SaaS)، استریمینگ—این‌ها «نسخه‌های شتاب‌یافته از چیزهای موجود» نبودند، بلکه حوزه‌های کاملاً جدیدی بودند که قبل از ایجاد شرایط توسط اینترنت نمی‌توانستند وجود داشته باشند. گوگل یک کتابخانه سریع‌تر نیست، فیس‌بوک یک دفترچه تلفن سریع‌تر نیست و AWS یک اتاق سرور سریع‌تر نیست. آن‌ها تنها پس از داشتن یک شبکه جهانی متصل و برنامه‌پذیر معنا پیدا کردند.

در مجموع، این دسته‌های جدید چندین مرتبه بزرگ‌تر از مورد استفاده «ارتباطات سریع‌تر» هستند.

من معتقدم ارز دیجیتال در حال حاضر در دوره شکوفایی است. بیشتر توجه‌ها بر این متمرکز است که چگونه محصولات مالی موجود را در آن‌چین بهتر کار کنیم، مانند تسویه‌های سریع‌تر، پرداخت‌های فرامرزی ارزان‌تر، توکنیزه کردن اوراق قرضه دولتی و سهام، و بازارهای وام‌دهی کارآمدتر. و این تلاش‌ها نیز نتیجه‌بخش بوده‌اند: تا سال ۲۰۲۵، مبلغ تسویه استیبل‌کوین‌ها به ۳۳ تریلیون دلار خواهد رسید و ارزش بازار اوراق قرضه دولتی توکنیزه شده اخیراً از ۱۵ میلیارد دلار فراتر رفته است. بزرگ‌ترین شرکت‌های مدیریت دارایی و بانک‌های جهان در حال ایجاد کسب‌وکار بر روی بلاک‌چین‌های عمومی هستند.

این فوق‌العاده است. من در مورد همه این‌ها هیجان‌زده هستم. من هر روز انرژی خود را صرف آن می‌کنم. اما این تنها بدیهی‌ترین سناریوی کاربردی است که کاملاً در سیستم دانش شناخته‌شده ما جای می‌گیرد و به قدری بزرگ است که به راحتی می‌تواند مردم را گمراه کند که فکر کنند این تمام فرصت است.

آنچه من بیشتر به آن علاقه دارم این است: چه چیزی تنها زمانی قابل دستیابی است که منابع برنامه‌پذیر در یک محیط جهانی، ترکیب‌پذیر، همیشه فعال و بدون نیاز به مجوز وجود داشته باشند؟ چه افعال جدیدی وجود دارند، چه دسته‌های نام‌گذاری نشده‌ای وجود دارند؟

افعال جدید چه شکلی هستند

ما حداقل یک مثال واضح داریم که ارزش بررسی دقیق را دارد زیرا نشان می‌دهد که معتقدم اغلب شاهد چه چیزی خواهیم بود.

اگر بتوانید بدون وثیقه یک میلیارد دلار وام بگیرید و وام‌دهنده تضمین ریاضی برای بازپرداخت داشته باشد، چه فکری می‌کنید؟

این همان وام‌های فوری است: قرض گرفتن هر مقدار وجه بدون وثیقه، به شرطی که در همان تراکنش بازپرداخت شود. اگر بازپرداخت شکست بخورد، کل تراکنش به طور خودکار معکوس می‌شود، گویی هرگز اتفاق نیفتاده است. وام‌دهنده هیچ ریسکی ندارد. بدون بررسی اعتبار. بدون ایجاد رابطه. بدون وثیقه. فقط تکیه بر منطق خود سیستم برای ارائه تضمین‌ها.

قبل از ظهور وام‌های فوری، هیچ‌کس به آن‌ها نیاز نداشت. چرا؟ این مفهوم کاملاً با سیستم مالی سنتی در تضاد است. حتی قبل از وجود دارایی‌های برنامه‌پذیر، این کار بیهوده بود، بنابراین دسته‌های موجودی برای بهبود وجود نداشت. یک عملکرد وام‌دهی که بدون وثیقه، نامحدود و تضمین‌شده برای بازپرداخت باشد، در هر سیستمی که برای تراکنش نیاز به زمان دارد، غیرممکن است. این تنها زمانی قابل تحقق است که فرآیند اجرا اتمیک باشد، دارایی‌ها برنامه‌پذیر باشند و کل توالی عملیات یا به طور کامل تکمیل شود یا اصلاً اتفاق نیفتد.

هنگامی که اتمیک بودن آن را امکان‌پذیر می‌کند، وام‌های فوری به ابزاری استاندارد در اقتصاد آن‌چین برای آربیتراژ، لیکوئیدیشن، تعویض وثیقه و استراتژی‌های کارایی سرمایه تبدیل می‌شوند که در سیستم‌های پرداخت سنتی دست‌نیافتنی هستند. البته، هر فناوری قدرتمند جدیدی از بهره‌برداری مخرب مصون نیست، که این تنها نوآوری مکانیسم‌های زیربنایی آن را برجسته می‌کند.

وام‌های فوری وام‌دهی را سریع‌تر یا ارزان‌تر نمی‌کنند. آن‌ها روشی از وام‌دهی را ایجاد می‌کنند که قبل از ظهور دارایی‌های برنامه‌پذیر و اجرای اتمیک از نظر ساختاری غیرممکن بود. این همان چیزی است که من به آن «افعال جدید» یا «اقدامات جدید» می‌گویم. سیستم اکنون می‌تواند کارهایی را انجام دهد که قبلاً نمی‌توانست، نه به این دلیل که کسی بهینه‌سازی پیدا کرده است، بلکه به این دلیل که اصول اساسی خود تغییر کرده‌اند.

محدودیت‌های تخیل

اما من باید صادقانه با محدودیت‌های تخیل خودم روبرو شوم.

من می‌توانم این فضای طراحی را با عبارات انتزاعی توصیف کنم. بلاک‌چین‌های عمومی مجموعه‌ای از مفاهیم اساسی را معرفی می‌کنند که قبلاً وجود نداشتند: اجرای اتمیک، وضعیت جهانی مشترک، حضانت برنامه‌پذیر، تسویه قطعی، ترکیب‌پذیری بین شرکت‌کنندگان مستقل و دارایی‌های نرم‌افزاری. ما هرگز سیستم مالی نداشته‌ایم که تسویه، حضانت، پایاپای و اجرا را در همان محیط برنامه‌پذیر ادغام کند. وقتی لایه‌هایی که قبلاً جدا بودند در یک لایه ادغام می‌شوند، چیزهای جدیدی ممکن می‌شود.

اما نمی‌توانم دقیقاً به شما بگویم آن چیزها چیستند. و فکر می‌کنم دقیقاً نکته همین است.

تخیل انسانی به گذشته نگاه می‌کند. ما در بهبود چیزهای موجود بسیار خوب هستیم، اما در تصور چیزهایی که دیروز به سادگی غیرممکن بودند، چندان خوب نیستیم. ما به فناوری آن‌چین نگاه می‌کنیم و غریزی می‌پرسیم: چه محصولات موجودی را می‌تواند سریع‌تر و ارزان‌تر بهبود بخشد؟ اما سوال سخت‌تر و ارزشمندتر این است: چه چیزهای بی‌سابقه‌ای می‌تواند خلق کند؟

من شهودهایی دارم. سیستم‌های حضانت برنامه‌پذیر که پروتکل‌های پیچیده را بدون واسطه اجرا می‌کنند. سرمایه می‌تواند به عوامل نرم‌افزاری که در پارامترهای تعریف‌شده عمل می‌کنند، سپرده شود. ساختارهای مالی می‌توانند در زمان واقعی بر اساس شرایط تأیید شده آن‌چین ساخته و منحل شوند. این جهت‌گیری‌ها درست به نظر می‌رسند. اما مهم‌ترین کاربردها ممکن است همان‌هایی باشند که هنوز نمی‌توانم توصیف کنم زیرا از هر چیزی که قبلاً دیده‌ام اساساً متفاوت هستند.

ناتوانی در برشمردن آن‌ها دقیقاً قوی‌ترین تجلی این استدلال است: اگر می‌توانستم به راحتی تمام چیزهای کاملاً جدید را فهرست کنم، آن‌ها واقعاً جدید نبودند. فضای طراحی وسیع و تا حد زیادی کشف‌نشده است و نمی‌توان آن را تنها با شهود به تصویر کشید. این اصل مطلب است.

بنابراین، اکثر تلاش‌ها در این زمینه شکست خواهند خورد. فضای طراحی گسترده به این معنی نیست که نتایج به راحتی به دست می‌آیند. اما فرصت‌های موجود در راه‌حل‌های واقعاً مؤثر بسیار زیاد است و ما سیزده سال گذشته را وقف ساخت فناوری تشخیص الگو کرده‌ایم تا آن‌ها را قبل از اینکه بدیهی شوند، شناسایی کنیم. این همان فرصتی است که مرا برای دهه آینده سرشار از انتظار می‌کند.

بیشتر فرصت‌ها هنوز در پیش رو هستند.

اگر قیاس با اینترنت درست باشد، خدماتی که با جستجو، شبکه‌های اجتماعی، رایانش ابری و SaaS در اقتصاد آن‌چین مطابقت دارند، هنوز ساخته نشده‌اند. ایمیل یک صنعت تریلیون دلاری بود و سایر خدماتی که از آن مشتق شدند، ده‌ها تریلیون دلار ارزش دارند.

من معتقدم وقتی یک دهه بعد به عقب نگاه می‌کنیم، آنچه بیش از همه ما را هیجان‌زده می‌کند چیزهایی است که امروز وجود ندارند. این فقط در مورد بهبود کارایی بانک‌ها، صرافی‌ها یا شرکت‌های مدیریت دارایی نیست، بلکه در مورد چیزهایی است که تنها زمانی قابل تحقق هستند که دارایی‌های برنامه‌پذیر در یک محیط ترکیب‌پذیر، جهانی و همیشه فعال وجود داشته باشند. این چیزها در نگاه به گذشته بدیهی به نظر می‌رسند، اما ما اکنون نمی‌توانیم آن‌ها را پیش‌بینی کنیم زیرا هیچ سابقه‌ای برای دنبال کردن وجود ندارد.

وام‌های فوری نگاهی اجمالی به ما می‌دهند، اما این تنها نوک کوه یخ است. فضای طراحی فوق‌العاده وسیع است و ما تازه شروع به کاوش کرده‌ایم.