ویتالیک: آنچه باید انجام دهیم مبارزه با هوش مصنوعی نیست، بلکه ایجاد یک پناهگاه است

نویسنده: سایتو

من به تازگی گوش دادن به اپیزود پادکست ویتالیک در a16z را تمام کردم و حجم اطلاعات ارائه شده بسیار زیاد است.

او در ۱۹ سالگی اتریوم را بنیان‌گذاری کرد و اکنون در اوایل ۳۰ سالگی، از وضعیت «خلبان خودکار» به یک «خلبان فعال» تبدیل شده است.

موضوع اصلی این اپیزود، اضطراب‌آورترین سوالی است که امروزه با آن روبرو هستیم: با قوی‌تر شدن هوش مصنوعی، بشریت چه کاری باید انجام دهد؟

پاسخ ویتالیک این نیست که «با هوش مصنوعی بجنگیم»، بلکه ایجاد فناوری‌های پناهگاه است. این فناوری‌ها بدون سلب حریم خصوصی و عاملیت از ما، از ما محافظت می‌کنند.

امروز، من بحث‌برانگیزترین دیدگاه‌ها، توصیه‌های عملی و جایگاه‌سازی جدید اتریوم از این اپیزود را تحلیل خواهم کرد.

بزرگترین ریسک در عصر هوش مصنوعی این نیست که هوش مصنوعی بیش از حد هوشمند است، بلکه این است که بشریت بیش از حد منفعل است

ویتالیک صراحتاً بیان می‌کند که جهان امروز نسبت به ۱۰ تا ۱۵ سال پیش، کمتر امن و کمتر صلح‌آمیز است.

بسیاری از مردم به دنبال نوعی «امنیت» هستند: سپردن همه چیز به «عموی آسمانی»، یعنی شرکت‌های بزرگ، هوش مصنوعی فوق‌هوشمند و سیستم‌های متمرکز، تا آن‌ها تصمیم بگیرند، ریسک‌ها را مدیریت کنند و برای ما محافظت فراهم کنند.

اما هزینه این امنیت، از دست دادن حریم خصوصی و عاملیت ماست.

ویتالیک این نوع امنیت را امنیتِ سلب‌کننده قدرت می‌نامد که باعث می‌شود مردم به طور فزاینده‌ای ناتوان شوند.

این همان جایی است که او مأموریت کریپتو/اتریوم را بازتعریف می‌کند. اهمیت اتریوم در «اصلاح دلار» یا تعمیر سیستم مالی موجود نیست، بلکه در ایجاد یک گزینه جدید است. شما می‌توانید آزادانه انتخاب کنید که از آن استفاده کنید یا خیر.

این پناهگاه واقعی است: امن، در حالی که به شما اجازه می‌دهد حاکمیت خود را حفظ کنید.

فناوری‌های پناهگاه: فضای کوچکی برای بشریت جهت حفظ آزادی

فناوری‌های پناهگاه اصطلاحی است که توسط ویتالیک ابداع شده و ترجمه آن به عنوان «فناوری‌های پناهگاه» بسیار مناسب است.

این فناوری‌ها قصد ندارند کل جهان را به یک خانه امن تبدیل کنند و نه به دنبال تسلط بر همه با یک سیستم بزرگتر هستند. آنچه واقعاً می‌خواهد انجام دهد این است که به شما فضای کوچک امنی بدهد که در آن بتوانید بدون کنترل کامل توسط نیروهای خارجی، آزادانه فکر کنید، هماهنگ شوید و خلق کنید.

این فناوری‌ها ویژگی‌های اصلی دارند: تمامیت‌خواه نیستند، سعی در تسلط بر کل جهان ندارند؛ حریم خصوصی و عاملیت را حفظ می‌کنند؛ همه می‌توانند آزادانه و بدون اجبار وارد و خارج شوند.

اتریوم نمونه بارز فناوری پناهگاه است. این شبکه سعی نمی‌کند سیستم مالی موجود را اصلاح کند، بلکه یک گزینه موازی در اختیار شما قرار می‌دهد. اگر بخواهید می‌توانید از آن استفاده کنید و اگر نخواهید، استفاده نکنید.

این موضوع در عصر هوش مصنوعی اهمیت فزاینده‌ای خواهد داشت. زیرا با قوی‌تر شدن شرکت‌های بزرگ و هوش مصنوعی فوق‌هوشمند، آنچه بشریت واقعاً به آن نیاز دارد، سیستم دیگری نیست که «همه چیز را برای شما مرتب کند»، بلکه فضایی است که به شما اجازه دهد انتخاب خود را حفظ کنید.

از خلبان خودکار تا خلبان فعال: رشد شخصی ویتالیک

ویتالیک با تأمل در مورد بنیان‌گذاری اتریوم در ۱۹ سالگی، اشاره می‌کند که او عمدتاً در وضعیت خلبان خودکار بوده است.

بسیاری از تصمیمات با جریان آب پیش رفتن گرفته شد: ترک تحصیل، نوشتن وایت‌پیپر، رد شدن ویزا توسط XRP که به نقاط عطف زندگی او تبدیل شدند. در آن زمان، او بیشتر احساس می‌کرد که توسط جهان به جلو رانده می‌شود.

اما اکنون او به طور فزاینده‌ای درک می‌کند: جهان خیلی سریع در حال تغییر است، هیچ‌کس برای نجات شما نخواهد آمد، شما باید خلبان خود باشید.

او چندین مثال ملموس ارائه می‌دهد. ده سال پیش، تماس نگرفتن با دوستان برای چند روز مشکلی نداشت؛ اکنون، پاسخ ندادن به پیام‌ها برای یک روز باعث اضطراب می‌شود. ده سال پیش، هنگام پیاده‌روی واقعاً می‌توانستید «گم شوید»؛ اکنون با مسیریابی موبایل، شهرها به مجموعه‌ای از «نقاط تله‌پورت» تبدیل شده‌اند.

این تغییرات به ما یادآوری می‌کنند: جهان هر ۵ تا ۱۰ سال «می‌میرد و دوباره متولد می‌شود». اگر همچنان با اسکریپت‌های قدیمی زندگی کنید، به سرعت عقب خواهید ماند.

بنابراین آنچه در عصر هوش مصنوعی واقعاً مهم است، انتظار منفعلانه برای اینکه فناوری شما را به جایی ببرد نیست، بلکه تصمیم‌گیری فعالانه در مورد نحوه استفاده از فناوری است.

هرچه هوش مصنوعی قوی‌تر شود، انسان‌ها بیشتر نیاز به حفظ «حالت دستی» دارند

ویتالیک تأکید می‌کند: یادگیری فعال ده برابر مؤثرتر از یادگیری منفعل است، حتی اگر زمان صرف شده یکسان باشد.

او از کودکی خود را مجبور کرده است بسیاری از کارها را به صورت دستی انجام دهد، مانند استفاده نکردن از ماشین‌حساب در کلاس شیمی و استفاده نکردن از مسیریاب هنگام پیاده‌روی. هدف، رد کردن فناوری نیست، بلکه درگیر نگه داشتن مغز است.

هرچه هوش مصنوعی قوی‌تر شود، ما بیشتر نیاز داریم که آگاهانه مقداری «حالت دستی» را حفظ کنیم.

گاهی آگاهانه از هوش مصنوعی برای نوشتن کد استفاده نکنیم، گاهی آگاهانه از مسیریاب برای پیاده‌روی استفاده نکنیم، گاهی آگاهانه از چت‌بات‌ها برای فکر کردن به مسائل استفاده نکنیم.

این نوستالژی یا رد کارایی نیست، بلکه راهی برای جلوگیری از تحلیل رفتن مغز و حفظ عاملیت فرد است.

هوش مصنوعی می‌تواند به ما در انجام بسیاری از کارها کمک کند، اما اگر تمام تفکر، قضاوت و اکتشاف برون‌سپاری شود، انسان‌ها به آرامی به مسافران سیستم تبدیل خواهند شد. یادآوری ویتالیک این است: می‌توانید از هوش مصنوعی استفاده کنید، اما اجازه ندهید کاملاً به آن وابسته شوید.

توصیه‌های عملی برای سازندگان

بینش‌های ویتالیک برای سازندگان عادی بسیار مستقیم است.

اول، خود را مجبور کنید کارها را به صورت دستی انجام دهید. حتی اگر هوش مصنوعی می‌تواند به شما کمک کند، گاهی اوقات خودتان انجام دهید تا مطمئن شوید مغزتان زنگ نمی‌زند.

دوم، یادگیری فعال. فقط اجازه ندهید هوش مصنوعی به شما پاسخ دهد؛ خودتان استنتاج کنید، تأیید کنید و اقدام کنید.

سوم، فناوری‌های پناهگاه بسازید. چه در حال ایجاد ابزارهای متن‌باز، پروتکل‌های غیرمتمرکز یا پایگاه‌های دانش شخصی باشید، همیشه یک چیز را در اولویت قرار دهید: آیا این به مردم کمک می‌کند حاکمیت خود را حفظ کنند؟

چهارم، تمام کارهای شناختی را برون‌سپاری نکنید. هوش مصنوعی می‌تواند در اجرا کمک کند، اما استراتژی، جهت‌گیری و ارزش‌ها باید توسط شما کنترل شود.

پنجم، شانس و تصادف را حفظ کنید. در فعالیت‌های آفلاین شرکت کنید، با افراد واقعی گفتگو کنید و همه اکتشافات را به توصیه‌های الگوریتمی واگذار نکنید.

این نکات همگی به یک هسته مرکزی اشاره دارند: عصر هوش مصنوعی به معنای کمتر استفاده کردن از ابزارها نیست، بلکه به معنای استفاده فعالانه‌تر از ابزارهاست.

جایگاه‌سازی جدید اتریوم: نه برای اصلاح دنیای قدیم، بلکه برای ایجاد گزینه‌های جدید

جایگاه‌سازی ویتالیک برای کریپتو نیز بسیار روشن است.

کریپتو نمی‌تواند تمام مشکلات دلار را حل کند و نیازی هم نیست وانمود کند که همه مشکلات را حل می‌کند. اما می‌تواند چیزی جدید بدون آن کاستی‌ها ایجاد کند.

همه می‌توانند آزادانه انتخاب کنند که از آن استفاده کنند یا خیر.

این قدرتمندترین جنبه کریپتو است: شما را مجبور نمی‌کند؛ به شما حق انتخاب می‌دهد.

در عصری که حقوق هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای متمرکز می‌شود، این نکته ارزشمندتر و ارزشمندتر خواهد شد. زیرا وقتی سیستم‌های بیشتری سعی می‌کنند برای شما تصمیم بگیرند، اطلاعات را برای شما فیلتر کنند و ریسک‌ها را برای شما قضاوت کنند، یک گزینه موازی غیرقهری و آزادانه قابل دسترسی، بسیار مهم می‌شود.

ارزش اتریوم/کریپتو در «برنده شدن در دنیای قدیم» نیست، بلکه در دادن دنیای جدیدی به شماست که در آن می‌توانید آزادانه انتخاب کنید.

بحث‌برانگیزترین اظهارات این اپیزود

بزرگترین ریسک در عصر هوش مصنوعی این نیست که هوش مصنوعی جایگزین انسان‌ها شود، بلکه این است که انسان‌ها داوطلبانه خود را به مسافر تبدیل کنند.

پناهگاه به معنای امن کردن کل جهان نیست، بلکه دادن یک فضای کوچک امن به شماست که در آن هنوز بتوانید آزادی خود را حفظ کنید.

یادگیری فعال ده برابر مؤثرتر از یادگیری منفعل است، حتی اگر زمان یکسان باشد.

جهان هر ۵ تا ۱۰ سال «می‌میرد و دوباره متولد می‌شود»؛ ما باید خلبان خود باشیم.

بینش‌هایی برای مردم عادی

هرچه هوش مصنوعی قوی‌تر شود، انسان‌ها باید فعال‌تر باشند.

تمام تفکر را به مدل‌ها برون‌سپاری نکنید. کارهای دستی بیشتری انجام دهید تا مغزتان درگیر بماند. در ساخت ابزارهایی که می‌توانند حاکمیت انسان را حفظ کنند مشارکت کنید، چه متن‌باز باشند، چه غیرمتمرکز یا سیستم‌های مدیریت دانش شخصی.

به یاد داشته باشید: فناوری در نهایت به بشریت خدمت می‌کند، نه اینکه جایگزین آن شود.

ویتالیک در پایان می‌گوید که ما انسان‌ها درخشان‌ترین ستاره‌ها هستیم. هوش مصنوعی می‌تواند قدرتمند باشد، اما آنچه واقعاً جهان را به جلو می‌راند، همچنان افراد فعال دارای عاملیت هستند.

خلاصه یک جمله‌ای

ده سال تجربه شخصی ویتالیک به ما می‌گوید: عصر هوش مصنوعی زمانی برای دراز کشیدن نیست، بلکه زمانی است که انسان‌ها را ملزم می‌کند فعالانه‌تر سکان را به دست بگیرند.

مغز خود را به مدل‌ها برون‌سپاری نکنید. کارهای دستی بیشتری انجام دهید، فناوری‌های پناهگاه بسازید و حریم خصوصی و عاملیت خود را حفظ کنید.

بزرگترین برداشت من از این اپیزود این است: ما قبلاً از اینکه هوش مصنوعی شغل ما را بگیرد می‌ترسیدیم، اما اکنون می‌بینیم که هوش مصنوعی در واقع در حال ارتقای انسان‌ها از «مجری» به «طراح» است.

آنچه واقعاً کمیاب است قدرت محاسباتی نیست، بلکه افرادی هستند که مایلند فعالانه فکر کنند و حاکمیت خود را حفظ کنند.