Soros przewiduje bańkę AI: Żyjemy w samonapędzającym się rynku

Tytuł oryginalny: Busting the myth of efficient markets

Autor oryginalny: Byron Gilliam

Tłumaczenie oryginalne: AididiaoJP, Foresight News

W jaki sposób rynki finansowe kształtują rzeczywistość, którą mają mierzyć?

Istnieje ogromna różnica między racjonalną „wiedzą” a doświadczalnym „zrozumieniem”. To jak czytanie podręcznika fizyki w porównaniu z oglądaniem „Pogromców mitów” wysadzających podgrzewacz wody.

Podręcznik powie ci: podgrzewanie wody w zamkniętym układzie wytworzy ciśnienie hydrauliczne z powodu rozszerzalności wody.

Rozumiesz teorię przemian fazowych z tekstu.

Ale „Pogromcy mitów” pokazują ci: jak ciśnienie może zmienić podgrzewacz wody w rakietę, wystrzeliwując go 500 stóp w powietrze.

Oglądasz wideo i dopiero wtedy naprawdę chwytasz, jak wygląda katastrofalna eksplozja pary.

Wizualizacja jest często bardziej wpływowa niż narracja.

W zeszłym tygodniu Brian Armstrong dał nam pokaz na żywo „teorii refleksyjności” George'a Sorosa, efektu, z którego zespół „Pogromców mitów” byłby dumny.

Podczas rozmowy o wynikach Coinbase, po udzieleniu odpowiedzi na pytania analityków, Brian Armstrong odczytał dodatkowy ciąg słów. Były to słowa, o które uczestnicy rynku zakładali się, że może je wypowiedzieć.

Zakończył rozmowę słowami: „Obserwowałem rynki predykcyjne dotyczące naszej rozmowy o wynikach. A teraz chciałem tylko dodać kilka słów: btc-42">Bitcoin, Ethereum, blockchain, staking i Web3”.

Moim zdaniem to żywo ilustruje, jak działa większość rynków finansowych, dokładnie tak, jak sugeruje teoria George'a Sorosa: ceny rynkowe wpłyną na wartość aktywów, które wyceniają.

Zanim został miliarderem zarządzającym funduszem hedgingowym, Soros aspirował do bycia filozofem. Swój sukces przypisywał zidentyfikowaniu luki w „teorii rynku efektywnego”: „Ceny rynkowe zawsze zniekształcają fundamenty”.

Rynki finansowe nie tylko pasywnie odzwierciedlają fundamenty aktywów w tradycyjnym rozumieniu; aktywnie kształtują rzeczywistość, którą mają mierzyć.

Soros podał przykład szału na konglomeraty w latach 60.: inwestorzy wierzyli, że firmy te mogą tworzyć wartość poprzez przejmowanie małych, wysokiej jakości firm, co podbijało ceny ich akcji. To z kolei pozwoliło tym konglomeratom faktycznie przejmować te firmy, używając swoich zawyżonych cen akcji, tym samym „realizując” wartość.

Krótko mówiąc, stworzyło to „trwałą i cykliczną” pętlę sprzężenia zwrotnego: pomysły uczestników wpływały na wydarzenia, na które stawiali, a te wydarzenia z kolei wpływały na ich pomysły.

Przenosząc się do dzisiaj, Soros mógłby podać przykład firmy takiej jak MicroStrategy. Jej CEO, Michael Saylor, przedstawia inwestorom dokładnie tę cykliczną logikę: powinieneś wyceniać akcje MicroStrategy z premią do wartości aktywów netto, ponieważ sam akt handlu z premią czyni akcje bardziej wartościowymi.

W 2009 roku Soros napisał, że użył teorii refleksyjności do analizy i wskazał, że główną przyczyną kryzysu finansowego był fundamentalny błąd w ocenie, a mianowicie przekonanie, że „wartość hipoteki (nieruchomości) jest niezwiązana z dostępnością kredytu”.

Główny nurt uważał, że banki po prostu przeszacowały wartość nieruchomości służących jako zabezpieczenie pożyczek, a inwestorzy zapłacili zbyt wysoką cenę za produkty pochodne wspierane przez te pożyczki.

Czasami rzeczywiście tak było, po prostu błędna wycena aktywów.

Ale Soros uważał, że ogromną skalę kryzysu finansowego z 2008 roku należy wyjaśnić „pętlą sprzężenia zwrotnego”: zakupy produktów kredytowych po wysokich cenach przez inwestorów podbiły wartość zabezpieczenia bazowego (nieruchomości). „W miarę jak kredyt staje się tańszy i bardziej dostępny, aktywność gospodarcza rośnie, powodując wzrost wartości nieruchomości”.

A rosnące wartości nieruchomości z kolei zachęcały inwestorów kredytowych do płacenia wyższej ceny.

Teoretycznie ceny produktów pochodnych kredytowych, takich jak CDO, powinny odzwierciedlać wartości nieruchomości. Ale w rzeczywistości pomagały one również tworzyć te wartości.

To przynajmniej podręcznikowe wyjaśnienie teorii refleksyjności finansowej Sorosa.

Ale Brian Armstrong poszedł dalej niż tylko wyjaśnienie; zademonstrował to w działaniu, w stylu „Pogromcy plotek”.

Wypowiadając słowa, o które ludzie się zakładali, udowodnił, że poglądy uczestników (przewidywanie rynku) mogą bezpośrednio kształtować wyniki (to, co faktycznie powiedział), co jest dokładnie znaczeniem stwierdzenia Sorosa, że „ceny rynkowe mogą zniekształcać fundamenty”.

Obecna bańka AI to warta biliony dolarów aktualizacja eksperymentu Briana Armstronga, pozwalająca nam zrozumieć tę lekcję w czasie rzeczywistym: ludzie wierzą, że AGI zostanie osiągnięte, więc inwestują w OpenAI, NVIDIA, centra danych i tak dalej. Te inwestycje sprawiają, że AGI staje się bardziej prawdopodobne, co z kolei przyciąga więcej inwestycji w OpenAI...

To doskonale oddaje słynne spostrzeżenie Sorosa na temat baniek: wchodził na rynek, ponieważ jego kupno podbijało ceny, a wyższe ceny poprawiały fundamenty, przyciągając jeszcze więcej kupujących.

Jednak Soros ostrzegałby również inwestorów przed wiarą w tę samospełniającą się przepowiednię. W skrajnym przypadku bańki, prędkość, z jaką inwestorzy podbijają ceny, znacznie przewyższa prędkość, z jaką ceny mogą poprawić fundamenty.

Reflektując nad kryzysem finansowym, Soros napisał: „Kompletny proces refleksyjny, początkowo samonapędzający się, musi w końcu osiągnąć szczyt lub punkt zwrotny, po którym staje się samonapędzający w przeciwnym kierunku”.

Innymi słowy, drzewa nie rosną do nieba, a bańki nie trwają wiecznie.

Niestety, nie ma eksperymentu w stylu „Pogromców mitów”, który mógłby to zademonstrować w prawdziwym życiu.

Ale przynajmniej teraz wiemy, że ceny rynkowe mogą sprawić, że rzeczy się wydarzą, tak jak kilka słów wypowiedzianych podczas rozmowy o wynikach.

Więc dlaczego AGI (Sztuczna Inteligencja Ogólna) nie miałaby zrobić tego samego?

Link do oryginalnego artykułu